Moving to Watopia

I am considering moving to Watopia, maybe rent an apartment in the Italian Village or in the Spruce Goose if it’s for hire. I could work from there, logging into the real world from time to time if I really have to.

I live in Breda, the Netherlands, now with my two little robots, R2D2 and BB-8. I’m a Belgian by birth and still work a lot for Belgian customers. I started out as a copywriter in the early nineties and since then I’ve made television programs, wrote children’s books, developed musea, created a behavior change model that is used by the Belgian government, worked in a factory, advised that government and several cities on all sorts of topics, been a spokeswoman for LGBT rights, chief editor for magazines… and I’m always surrounded by computer screens. I love computer screens.

Yet I knew I had to get this body moving. It tends to start looking like a hump of meat with bones sticking out, and since I do need to go amongst the living from time to time, I do have to take care of it at least a little. I am not a sportive woman. Ever since I was little I dreaded sports. I was clumsy, short of breath, too heavy and I have problems with depth perception. Don’t throw the ball at me. The only movement I did enjoy, was sitting on a bike. Not that I could ride very fast. I couldn’t. I can’t. But I thought it was fun.

When I turned 35 I got a racing bicycle. A Kuota Kharma. I have no idea whatsoever if that’s a fine bike or a piece of rubbish. I liked the color. So I started riding. And I kept on riding. I rode the Tour of Flanders ten times – the abbreviated version, mind you, and I took my time. I even started climbing. Up the Alps, up the Tourmalet. And I went down as well. Having no depth perception is a bummer on a bike as well. I would advise against it. You get the urge to bump into things, into people and steer off cliffs. After my last earthward plummet, I decided to stop biking all together.  I seem to have at least a minimal sense of self-preservation.

I had pondered selling my faithful Kharma when I read about Zwift. A virtual world? Where you can bike without falling? Where no one laughs at you because you’re slow or because you look weird? Sounds like my kind of place. I got there last year, but it didn’t stick. I was overwhelmed, I supposed. I tried again this year during the Tour de France, and obliged myself to ride whenever the pros were entering the last 40 km. And that’s when I got the taste of it. I started liking the fun and the pain. And I didn’t fall anymore. Yes, I know how to fall with my Tacx. At first, every time I descended a Zwifty hill or another rider came too close, I panicked and jerked myself to the ground. But by the end of the Tour I got used to the whole experience… and I loved it. I loved the scenery, the routes, the sweat, the heightened heartbeat… and the lowered body weight. But what would I do now the Tour had crowned the Welshman?

Zwift Academy to the rescue! I jumped from joy when I read the announcement. There was such a thing as an Academy! With challenges! Workouts! Group rides! Even races! I could be a genuine racer! Yeehaw! I started picturing myself as Marianne Vos, Annemiek Van Vleuten and Anna van der Breggen all rolled into one, weight and age included.

And it was fun. It hurt like hell, but it was bliss. I loved it. And the weirdest part was all the people who started saying: Ride On. I am not a sentimental girl, but I do admit that I got emotional. A professional rider like Leah Thorvilson took her time to answer our questions and gave us tips and cheered us on. This was a new world and I loved it. And I grew thinner. I haven’t been this thin in ages.

And so, I started sharing my joy, my amazement and the wonder I experienced in the only way I know: with silly words and drawings. In that way I wanted to give something back to all the people who have given so much to me, adding on the experience. For slow people like me, it isn’t about the first prize or the fastest lap, it’s about the wonder. Watopia is a wonderful place and a wonderful experience where even silly me can feel like a superhero on wheels. Watopia has been my holiday destination, a place where I have spent several dreams. I talk about it to whomever I meet. I have even incorporated it into a speech I need to give to Flemish government officials. It is changing me. I am becoming a better person; I even start thinking that I might get better at biking as I get fitter. I will try out the other workouts and plans… and then I’ll move in to Watopia. My bags are packed.

(This text appeared first in Zwift Insider)

Fiets je gezond!?

De fietsersbond wijdt het nieuwe nummer van haar magazine aan gezondheid en vraagt zich af: als fietsen zo gezond is, waarom doen we het dan zo weinig? En hoe krijgen we meer mensen op de fiets?

fiets je gezond
Beeld: Fietsersbond Magazine/Louise-Lotte Brekelsmans/Smitten

De fietsersbond wijdt het nieuwste nummer van haar magazine aan gezondheid en vraagt zich af: als fietsen zo gezond is, waarom doen we het dan zo weinig? En hoe krijgen we meer mensen op de fiets?
Ik mocht ook mee denken, en enkele van mijn opmerkingen haalden het magazine.

Wat we weten, heeft weinig invloed op wat we doen

“Wat we weten, heeft weinig invloed op wat we doen”, zeg ik in het magazine. “Wie niet fietst, zoekt argumenten waarom niet: je stelt een gedrag en legitimeert dat. Dat geldt ook voor gezondheid. Je leest bijvoorbeeld in de krant over een wielrenner met een hartstilstand of een ongeval: argumenten die je bevestigen in je gedrag. Je verandert het gedrag van mensen dan ook niet met informatie, maar wel door dat gedrag te stellen, gewoon doen dus en ervoor zorgen dat het leuk is. En de wereld ook niet opdelen in fietsers en niet-fietsers of beginnende fietsers want dat is zo betuttelend. We zijn flandriens, iedereen voelt zich een beetje fietser. Ook al hebben we al 20 jaar niet meer in het zadel gezeten, allemaal hebben we wel een fietsanekdote. Eigenlijk zijn het fietsers in pauze die je moet activeren, met events bijvoorbeeld zoals een autoloze zondag. Eigenlijk zou dat veel beter een fietsvolte zondag heten trouwens.”

Het volledige artikel – en het hele magazine trouwens – vind je op issuu, of kun je als pdf downloaden:

Kort door de bocht

Uiteraard is zo’n paragraaf te kort door de bocht. Je zou een heel boekwerk aan het vraagstuk kunnen wijden, en een breed opgezet actieplan moet wel een pak meer initiatieven bevatten dan deze die hier werden opgesomd. Alle E’s, jawel, en die 5P-gewijs geïmplementeerd. En dat wou ik ook aangeven: beperk je niet tot informatieverspreiding of sensibiliseren, en hoed je voor het negatief framen van wie nu even niet fietst. Wie je tegen de borst stoot, krijg je immers nog moeilijker overtuigd. Laten we positief kijken en mensen en enthousiast betrekken: we zijn allemaal fietsers. Elk instemmend knikje dat we daarbij krijgen, is alvast een stap dichter bij de fietsenstalling.