De plaats was Borzee, denk ik. Een vriendelijk gat ergens in de Ardennen. Ik zoek het opzettelijk niet op, omdat ik mijn onbetrouwbare herinneringen het verhaal wil laten vertellen.
Een kronkelende weg, niet meer dan een wegel, leidde omhoog tussen weides naar het vakantiepark. Ik kan me allang niet meer voorstellen wat dat vakantiepark inhield, maar die weides, vooral de linkerweide als je naar het park toestapte, hebben toch een drolletje gelegd in mijn hoofd. Er stond immers een paard. Een wit paard. En ik was betoverd.
Het maakte niet uit dat het paard geen hoorn tussen haar oren had, dit was een sprookjespaard en ik was er dol op. Tot grote hilariteit van mijn meter en mijn moeder wou ik het ook kopen met mijn spaarcenten. 100 Belgische Frank, alstublieft. Helemaal cash, meteen in het handje.
Alleen… zo bleek het niet te werken. Paarden zijn duur, leerde ik die dag, vast meer dan mijn spaarpotje, en je moest ze ook nog eens ruimte geven om te rennen, te grazen, te rusten… Stallen, hooi en liefst ook nog wat training en onderhoud.
Die dag leerde ik dat wensen in een moment aan flarden kunnen worden geprikt en dat je die beter opbergt in het mapje der dromen. Ik kaderde thuis toch een foto van een paard in tot ik het jaren later zou vervangen door een tekening van het monster van Frankenstein. Van onbereikbare droom tot zachtmoedige nachtmerrie.
Ik zou later wel nog met paarden in contact komen. Mijn tweede partner had twee prachtige Shire-paarden en daar mocht ik af en toe op rijden. Lees: zitten terwijl de paarden stapten. Ik verkeer niet in de waan dat Lady of Jerom deden wat ik wou. Ik wou wat zij deden. Ik was dol op die dieren. Ook al hadden ze geen hoorn tussen hun oren.
En nu, nog eens zoveel jaren later maakte ik een paar schilderijtjes. Je ziet ze hierboven. Zomaar, dacht ik. Ik haalde mijn inspiratie gewoon bij wat mooie prenten. Dacht ik. Ik postte de schilderijen online en toen reageerde mijn moeder: “Als herinnering aan je witte paardje van weleer Fran?” En plots waren de schilderijen geen gewone vingeroefeningen meer. Ze herleidden me in een tel weer tot dat paardenmeisje in Borzee. Dat paardenjongetje in Borzee. Tot een wensdromende hummel met 100 Belgische Frank.
